Eydziatowicz Ignacy h. Łuk Napięty, major wojsk lit. w 1791–4. Syn Antoniego Tadeusza, stolnika smoleńskiego, i Franciszki Szwejkowskiej. Służbę wojskową rozpoczął za granicą, 18 X 1787 mianowany został porucznikiem w VIII regimencie piechoty im. Radziwiłłów, 24 X 1789 kapitanem, 20 I 1791 majorem. Brał udział w kampanii lit. 1792, odznaczył się w bitwie pod Zelwą, 4 VII, i zasłużył na zaszczytną pochwałę gen. Zabiełły, jako oficer, »którego tak odwaga, jak wiadomość wojskowości, w służbie obcej nabyta, zawsze rekomendować będą« i został przedstawiony do krzyża wojskowego. W 1794 dowodził 1. p. piech. na Litwie, w bitwie pod Sołami, 25 VI; »jak zawsze tak i w tej akcji okazał się mężnym i przytomnym« i, według słów gen. Jasińskiego, »jak bożek, retiradę naszą zasłaniał«.

Brat Ignacego Wincenty (z drugiej żony Antoniego Tadeusza, Urszuli Pileckiej), ur. 1756, porucznik brygady usarskiej kawalerii nar. wojsk lit., od 29 XI 1788 adiutant brygady; brał udział w kampaniach 1792 i 1794; w bitwie pod Maciejowicami dostał się do niewoli, w której przebył dwa lata. Żonaty z Katarzyną Dunin-Wąsowicz, pozostawił jedynego syna Bogusława Adama.

Złota księga, t. XII; Uruski; Wolański, Wojna polsko-ros., 1792, t. II, Pozn. 1922, 33–4, 255, 259, 261, 335, 358, 374; Mościcki, Gen. Jasiński, W. 1917, 136, 156, 252, 372, 401.

Henryk Mościcki